Krazenie fosforu w przyrodzie
Ze względu na brak formy gazowej fosfor nie przedostaje się do atmosfery, toteż krążenie fosforu zachodzi tylko między ekosystemami lądowymi a wodnymi. Fosfor jest stopniowo wypłukiwany ze skał i w postaci nieorganicznych jonów fosforanowych trafia do zbiorników wodnych i gleby. Jony fosforanowe są następnie pobierane przez korzenie roślin. W komórkach roślin pierwiastek ten jest wbudowywany w różne cząsteczki biologiczne, m.in. kwasy nukleinowe, ATP oraz fosfolipidy, będące składnikiem błon komórkowych. Zwierzęta zdobywają potrzebny im fosfor wraz z pożywieniem, aczkolwiek na niektórych terenach pewną ilość fosforanów mogą uzyskiwać z wypijanej wody. Fosfor zawarty w odchodach zwierząt i szczątkach obumarłych organizmów jest uwalniany przez destruentów; w postaci jonów fosforanowych trafia do gleby i może zostać ponownie wykorzystane przez rośliny. Pierwiastek ten, tak jak węgiel i azot, przemieszcza się w sieci pokarmowej także wtedy, gdy jeden organizm zjada inny. Krążenie fosforu w ekosystemach wodnych zachodzi w podobny sposób jak na lądzie. Rozpuszczone w wodzie jony fosforanowe są wchłaniane przez glony i rośliny wodne, które są następnie zjadane przez zooplankton i większe zwierzęta. Zooplanktonem żywią się z kolei ryby i mięczaki. Destruenci rozkładają odchody i szczątki wszystkich tych organizmów, uwalniając do wody nieorganiczne fosforany, które stają się ponownie dostępne dla wodnych producentów. Pewna ilość fosforanów powraca z sieci pokarmowej ekosystemów wodnych na ląd. Ptaki rybożerne pozostawiają część swoich odchodów na lądzie - w miejscach gniazdowania i wypoczynku. Guano, czyli odchody tych ptaków, zawiera olbrzymie ilości fosforanów i azotanów, które na lądzie mogą zostać wykorzystane przez rośliny. Tą drogą do sieci pokarmowej ekosystemów lądowych powraca jednak tylko stosunkowo niewielka część krążącego fosforu.
Z powodu słabego nasłonecznienia najniższej warstwy lasu deszczowego, wiele roślin dąży do światła, wspinając się po wysokich drzewach. Liany w czasie wzrostu owijają się wokół pni drzew. Gdy osiągną koronę, przerzucają się z gałęzi jednego drzewa na inne, tworząc kładki, z których korzystają zwierzęta zamieszkujące korony. Liany i inne pnącza dostarczają wielu zwierzętom także nektaru i owoców. Nie licząc bakterii i innych organizmów glebowych, ok. 90% mieszkańców tropikalnych lasów deszczowych żyje w środkowej i górnej warstwie koron drzew. Lasy deszczowe charakteryzują się największym na Ziemi bogactwem i różnorodnością fauny owadów, gadów i płazów. Również ptaki są bardzo zróżnicowane; niektóre z nich wyspecjalizowały się w jedzeniu owoców, a inne -w spijaniu nektaru. Większość ssaków lasu deszczowego, np. leniwce i małpy, żyje tylko na drzewach i nigdy nie schodzi na ziemię. W lasach tych spotyka się też duże ssaki naziemne, m.in. słonie. Jeżeli wkrótce nie zostaną podjęte zdecydowane działania na rzecz ochrony tropikalnych lasów deszczowych, to wzrost liczebności populacji człowieka oraz ekspansja rolnicza i przemysłowa w krajach tropikalnych doprowadzi do ich zniknięcia w połowie XXII wieku. Wiele gatunków zamieszkujących te lasy może wymrzeć, nim zostaną odkryte i opisane naukowo.