Krzywa typu S
Jakkolwiek krzywa typu S oddaje zmiany liczebności populacji w czasie w sposób uproszczony, to wydaje się pasować do niektórych populacji, które badano w laboratorium, jak i do kilku, które obserwowano w warunkach naturalnych. Na przykład Georgij F. Gause, rosyjski ekolog, który prowadził doświadczenia w latach 30. XX w., hodował w probówkach populacje pantofelka Pammecium cauda-tum. Codziennie dostarczał im ograniczonej ilości pożywienia i od czasu do czasu wymieniał roztwór, w którym były hodowane, aby uniknąć akumulacji produktów przemiany materii. W takich warunkach populacje P. caudatum początkowo rosły wykładniczo, ale później ich tempo wzrostu spadało do zera, a liczebność populacji się stabilizowała. Liczebność populacji rzadko się stabilizuje na poziomie K, niekiedy może go nawet przekroczyć. Potem z reguły spada ponownie do poziomu pojemności środowiska lub poniżej. Może się też zdarzyć, że populacja, która przekroczyła poziom K, doświadcza załamania populacji, czyli gwałtownego spadku jej liczebności. Takie gwałtowne zmiany obserwuje się często w kulturach bakteryjnych, u zooplanktonu i w innych populacjach, gdy ich zasoby się wyczerpią. Pojemność środowiska dla reniferów, żyjących w zimnych rejonach północy, jest w znacznej mierze uzależniona od dostępności paszy w zimie. W roku 1910 na jedną z Wysp Pribyłowa na Alasce sprowadzono stado reniferów liczące 26 osobników. Przez 25 lat ich populacja rosła wykładniczo aż do momentu, gdy liczyła ok. 2000 zwierząt - znacznie więcej, niż mogło się utrzymać na wyspie, zwłaszcza zimą.
Na obrzeżach estuariów strefy umiarkowanej zwykle tworzą się słone bagna, czyli tereny podmokłe, na których dominują odporne na zasolenie trawy. Obszary te uznaje się często za bezwartościowe i wykorzystuje jako wysypiska śmieci lub zasypuje w celu utworzenia powierzchni pod budownictwo i przemysł. Rola ekologiczna tego środowiska jest jednak duża: są siedliskiem licznych oragnizmów, wychwytują zanieczyszczenia i osady niesione z lądu, zasilają wody gruntowe oraz osłabiają siłę sztormów. Lasy namorzynowe, tropikalny odpowiednik słonych bagien, są wiecznie zielonymi lasami strefy międzyzwrotnikowej; pokrywają ok. 70% powierzchni tropikalnych i subtropikalnych mulistych równi pływowych. Tak jak słone bagna, lasy mangrowe pełnią ważną rolę ekologiczną. Korzenie namorzynów stabilizują podłoże, zapobiegając jego erozji, oraz tworzą barierę dla fal podczas sztormów. Plątanina korzeni jest wylęgarnią ważnych gospodarczo gatunków ryb i skorupiaków, m.in. krabów, krewetek, cefali. Na gałęziach namorzynów gnieździ się wiele gatunków ptaków, np. pelikany, czaple i warzęchy. Lasy mangrowe są obecnie zagrożone szybkim rozwojem gospodarczym terenów przybrzeżnych oraz nadmiernym wycinaniem na drewno. W niektórych krajach, m.in. w Filipinach, Bangladeszu i Gwinei Bissau, wycięto już ponad dwie trzecie powierzchni lasów namorzynowych.