Lemingi
Lemingi to niewielkie gryzonie żyjące w chłodnych rejonach półkuli północnej. Są roślinożercami żywiącymi się turzycami i trawami występującymi w arktycznej tundrze. Od dawna wiadomo, że liczebność populacji lemingów co 3-4 lata ulega znacznym fluktuacjom, określanym jako „eksplozja i załamanie". Liczba osobników gwałtownie wtedy wzrasta, aby następnie równie gwałtownie spaść - w okresie szczytowym liczebność populacji może być 100-krotnie wyższa, niż w momencie jej najniższego stanu. Podobne fluktuacje można zaobserwować u wielu innych populacji, np. zajęcy wielkouchych czy pardw. Postawiono wiele hipotez mających wyjaśnić cykliczne zmiany liczebności w populacjach lemingów i innych gatunków zachowujących się podobnie. W większości zwraca się uwagę na czynniki zależne od zagęszczenia. Jedna z hipotez mówi, że gdy zagęszczenie danej populacji wzrasta, zaczyna brakować pożywienia, co prowadzi do spadku liczebności osobników. Jeżeli chodzi o lemingi, to z niedawnych badań nad dynamiką zmian wielkości kilku populacji tego gatunku, przeprowadzonych w okresie gwałtownych wahań ich liczebności, wynika, że populacje lemingów załamują się, ponieważ wyczerpują roślinne zasoby pokarmowe, a nie dlatego, że masowo padają łupem drapieżników.
Średnia głębokość oceanu światowego wynosi 4000 m. Strefa oceaniczna jest częścią otwartego oceanu z dala od wybrzeży, gdzie głębokość przekracza 200 m. Jest to najrozleglejsze środowisko morskie - obejmuje ok. 75% wód oceanicznych. Głębszą ich część cechuje niska temperatura, wysokie ciśnienie hydrostatyczne, brak światła słonecznego, ubóstwo materii organicznej i żywych organizmów; warunki te utrzymują się tam przez cały rok. Większość organizmów głębin oceanicznych jest uzależniona od śniegu morskiego - szczątków organicznych, które opadają w dół do strefy afotycznej z wyższych, oświetlonych warstw oceanu. Mieszkańcy tej słabo poznanej strefy są filtra-torami, padlinożercami i drapieżnikami. Wiele z nich jest bezkręgowcami; niektóre osiągają znaczne rozmiary, np. kałamarnica olbrzymia, która łącznie z ramionami ma 18 m długości. Ryby głębinowe są dobrze przystosowane do ciemności i niedostatku pokarmu. Na przykład ogromna paszcza gardzielca umożliwia mu połykanie dużych ofiar zwierzę, które rzadko napotyka pokarm, musi wykorzystywać każdą okazję, żeby się najeść). Wiele zwierząt głębinowych ma narządy świetlne, które pozwalają odnaleźć się partnerom w czasie godów lub służą do wabienia ofiar. Mieszkańcy głębin często mają zredukowany szkielet i mięśnie, gdyż prowadzą mało ruchliwy tryb życia.