Nisza gatunku
Przyjmuje się, że każdy gatunek pełni określoną rolę ekologiczną w obrębie danego zespołu, jego strukturze i funkcjach. Rolę tę nazywamy niszą ekologiczną. Mimo że pojęcie niszy ekologicznej jest znane w ekologii od początku XX w., to dopiero w 1957 r. G. E. Hutchinson, ekolog z Uniwersytetu Vale, jako pierwszy opisał jej wielowymiarową naturę, a wyniki jego prac są uznawane do dzisiaj. Nisza ekologiczna obejmuje wszystkie biotyczne i abiotyczne aspekty istnienia gatunku, to znaczy wszystkie czynniki fizyczne, chemiczne oraz biologiczne, które są gatunkowi niezbędne do przeżycia, zachowania zdrowia i zdolności do rozmnażania się. Nisza ekologiczna obejmuje m.in.: otoczenie, w którym gatunek żyje - środowisko (habitat); to, czym się żywi i przez co jest zjadany; organizmy, które z nim konkurują i wpływ tej konkurencji na ich wzajemne relacje; a także to, jak gatunek ulega czynnikom abiotycznym, takim jak światło, temperatura i wilgotność. Nisza ekologiczna obejmuje zatem całokształt adaptacji danego gatunku do warunków środowiskowych, do korzystania z jego zasobów i prowadzenia stylu życia, do jakiego jest on przystosowany. Ponieważ pełny opis niszy ekologicznej danego gatunku musiałby uwzględniać wiele różnych parametrów, jest on trudny do przeprowadzenia. Ekolodzy z reguły ograniczają swoje badania do jednej lub kilku różnych nisz, takich jak zachowania pokarmowe lub zdolności do znoszenia skrajnych temperatur.
W różnych miejscach na Ziemi opady są zróżnicowane i mają znaczny wpływ na rozmieszczenie organizmów żywych. Jednym z najbardziej suchych miejsc na Ziemi jest pustynia Atacama w Chile, gdzie średni roczny poziom opadów wynosi zaledwie 0,05 cm. Najwilgotniejszym miejscem na Ziemi jest zaś góra Waleriana na Hawajach, która średnio otrzymuje 1200 cm opadów na rok. Różnice w intensywności opadów zależą od wielu czynników. Bardzo duże opady deszczu na obszarach tropikalnych są spowodowane głównie wynoszeniem mas wilgotnego powietrza. Pod wpływem silnego promieniowania słonecznego z powierzchni tropikalnych mórz wyparowują wielkie ilości wody. Stałe wiatry przenoszą wilgotne powietrze nad jeszcze bardziej nagrzany ląd, gdzie unosi się ono w wyższe warstwy atmosfery. W czasie wędrówki w górę powietrze się oziębia, a jego zdolność do utrzymywania wilgoci spada. Para wodna ulega wówczas kondensacji i powstają chmury; woda spada na ziemię w postaci deszczu. Powietrze ostatecznie powraca na powierzchnię Ziemi po obu stronach równika - w pobliżu Zwrotnika Raka i Zwrotnika Koziorożca. Do tego czasu większość pary wodnej opadła w postaci deszczu, a osuszone powietrze wędruje z powrotem w stronę równika. Obecność suchego powietrza nad oceanem nie wpływa na życie organizmów morskich, ale brak wilgoci nad lądem jest przyczyną powstawania niektórych wielkich pustyń podzwrotnikowych, np. Sahary.