Pasozytnictwo
Pasożytnictwo jest związkiem symbiotycznym, w którym jeden organizm, nazywany pasożytem, osiąga korzyści, podczas gdy drugi, tzw. gospodarz, ponosi szkody. Pasożyt czerpie pożywienie od swojego żywiciela. Rzadko go zabija, ale może go poważnie osłabić, powodując, że stanie się on bardziej bezbronny wobec drapieżników i konkurentów oraz mniej odporny na działanie czynników abiotycznych wywołujących stres. Kiedy pasożyt wywołuje chorobę lub powoduje śmierć żywiciela, nazywa się go patogenem. Niektóre pasożyty, takie jak kleszcze, żyj ą na powierzchni, a inne, np. tasiemce - we wnętrzu ciał swoich żywicieli. Pasożytnictwo jest szeroko rozpowszechnione; ocenia się, że ponad dwie trzecie wszystkich obecnie żyjących gatunków to pasożyty. Na lub w ciele człowieka żyje ponad 100 gatunków pasożytów; są to m.in. Entamoeba histolytica - ameba, która powoduje biegunkę pełzakową, Plasmodium - zarodziec wywołujący malarię, oraz różne pasożytnicze robaki, takie jak przywry, tasiemce, owsiki czy tęgoryjce. Począwszy od lat 80. XX w. w Stanach Zjednoczonych zaczęły wymierać dzikie i udomowione pszczoły miodne. Miały na to wpływ zniszczenie środowiska i zastosowanie pestycydów, ale główną przyczyną spadku liczebności populacji pszczoły miodnej były roztocze tchawkowe. W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat liczba uli zmniejszyła się o 50%. Oszacowano, że każdego roku pszczoły miodne zapylają uprawy o łącznej wartości ponad 10 miliardów dolarów oraz produkują miód o wartości ok. 250 milionów dolarów. Tak duży spadek ich liczebności jest poważnym zagrożeniem dla amerykańskiego rolnictwa.
Zwierzęta pustyni mają zwykle niewielkie rozmiary. W czasie dnia, gdy panuje upał, przebywają stale w ukryciu lub tylko chwilowo opuszczają swoje schronienia, natomiast na żer wychodzą wieczorem. Na pustyni występują swoiste dla tego środowiska gatunki owadów, gadów i płazów. Ze ssaków spotyka się gryzonie, np. szczuroskoczki, które całą potrzebną im wodę zdobywają z pożywieniem (składającym się z nasion i owadów). Amerykańskie pustynie są środowiskiem życia także zajęcy wielkouchych, a australijskie - kangurów. Gryzoniami i królikami żywią się ssaki mięsożerne, np. afrykański lis fenek, oraz wiele ptaków drapieżnych, np. sowy. W czasie najbardziej suchych miesięcy wiele pustynnych owadów, płazów, gadów i ssaków zagrzebuje się pod ziemią, gdzie zapada w stan uśpienia zwany estywacją. Człowiek w różny sposób zmienia środowisko pustyni. Pojazdy terenowe uszkadzają roślinność, która czasami odradza się przez wiele lat. Załogi czołgów, które ćwiczyły na kalifornijskiej pustyni Mojave w 1940 roku, zostawiły po sobie wiele śladów widocznych jeszcze dzisiaj. Znaczne szkody wyrządzają ludzie, którzy jeżdżą po pustyni samochodami z napędem na dwie osie. Kiedy zostanie naruszona powierzchniowa warstwa gleby, erozja jest bardziej intensywna i wyrasta mniej roślin, którymi mogłyby się żywić zwierzęta pustynne. Wskutek kłusownictwa i zbierania okazów przez kolekcjonerów znacznie zmniejszyła się liczebność niektórych gatunków kaktusów i pustynnych żółwi.