Ochrona przed roslinozercami
Rośliny nie mogą uciec przed drapieżnikami, mają jednak wiele cech przystosowawczych, które je chronią przed zjedzeniem. Kolce, ciernie, twarde skórzaste liście, a nawet gruba warstwa wosku na liściach, zniechęcają roślinożerców do żywienia się takimi roślinami. Inne rośliny wydzielają substancje obronne, które są dla roślinożerców niestrawne, a nawet trujące. Aktywne substancje występujące w takich roślinach, jak marihuana czy tytoń, niekorzystnie wpływają na system hormonalny i nerwowy, pracę mięśni oraz funkcjonowanie wątroby i nerek, przez co mogą skutecznie zniechęcić roślinożerców. Wiele spośród obronnych substancji, szczególnie skuteczne we wciąganiu w zasadzkę są te drapieżniki, które wabią ofiary. Morskie ryby głębinowe, nazywane żab-nicami, wykorzystują do tego celu jeden z promieni płetwy grzbietowej, zakończony świecącym wabikiem. Biochemiczną ko-ewolucję zachodzącą miedzy roślinami i roślinożercami można przedstawić na przykładzie trojeści amerykańskiej. Trojeść wytwarza alkaloidy i glikozydy sercowe - związki chemiczne, które są trujące dla wszystkich zwierząt z wyjątkiem nielicznej grupy owadów. Owady te rozwinęły zdolność tolerowania lub rozkładania toksyn trojeści. Żywiąc się nią, unikają konkurencji ze strony wielu innych owadów, ponieważ niewiele gatunków poza nimi toleruje toksyny trojeści. Również drapieżniki uczą się jak unikać owadów, które w swoich tkankach gromadzą toksyny.
Ochrona naturalnych siedlisk nie jest jedynym kierunkiem ochrony przyrody in situ. Niekiedy udaje się odzyskać zniszczone tereny i przekształcić je w obszary o wysokiej różnorodności biologicznej. Zajmuje się tym ekologia restytucyjna, w której wiedzę ekologiczną wykorzystuje się do przywrócenia pierwotnego stanu zdegradowanych środowisk. Od 1930 r. Arboretum Madisona na Uniwersytecie Wisconsin prowadzi jeden z najlepiej znanych przykładów restytucji ekologicznej. Na zniszczonych przez rolnictwo terenach przywrócono naturalne zespoły tego rejonu - prerię wysoką, prerię suchą i kilka rodzajów lasów sosnowych i klonowych. Restytucja zniszczonych terenów nie tylko przywraca siedliska biologiczne, ale także odtwarza glebę zniszczoną przez rolnictwo lub wydobycie surowców. Mimo że przywrócenie stanu naturalnego wymaga wiele czasu i znacznych nakładów finansowych, to ekologia restytucyjna stała się ważnym kierunkiem ochrony przyrody. Ogrody zoologiczne, akwaria i ogrody botaniczne często usiłują ocalić przed ekstynkcją wymierające gatunki. W terenie zbiera się jaja lub wyłapuje nieliczne pozostałe przy życiu osobniki, a następnie próbuje się je rozmnażać w sztucznych warunkach. Liczebność potomstwa zwiększa się za pomocą specjalnych technik, np. sztucznej inseminacji. W tej metodzie od odpowiedniego samca rzadkiego gatunku pobiera się nasienie, które wykorzystuje się do sztucznego zapłodnienia samicy, żyjącej niekiedy w odległym ogrodzie zoologicznym.
agencja interaktywna warszawa stomatologia bydgoszcz gabinet masażu wrocław