Oddzialywanie gatunkow
W odróżnieniu od gatunków zwornikowych, których wpływ na zespół jest nieproporcjonalnie wielki w stosunku do ich liczebności, gatunki dominujące silnie oddziałują na zespół, którego są częścią, właśnie dlatego, że są bardzo liczne. Drzewa są gatunkami dominującymi w lasach, ponieważ zmieniają lokalne środowisko. Tworzony przez nie cień zmienia zarówno dostępność do światła, jak i wilgotności runa leśnego. Drzewa stwarzają liczne środowiska i mikrośrodowiska (np. dziuple w pniach drzew) dla innych gatunków. Drzewa leśne dostarczają pożywienia wielu organizmom, odgrywając przy tym ważną rolę w przepływie energii w ekosystemie leśnym. Jak drzewa w lesie, tak spartyny są gatunkami dominującymi na słonych bagnach, trawy na preriach, a brunatnieć na morskim dnie. Gatunki dominujące występują również wśród zwierząt. I tak koralowce są gatunkami dominującymi w rafach koralowych, a bydło na rozległych terenach pastwisk. W zespole występuje na ogół jeden lub kilka gatunków dominujących, natomiast większość pozostałych gatunków jest stosunkowo rzadko spotykana.
W miarę jak poznawano przyrodę poszczególnych kontynentów, zauważono, że różne formacje roślinne, np. lasy, stepy i pustynie, występują tylko w niektórych strefach klimatycznych. Do 1876 r. nie dostrzegano związków między rozmieszczeniem zwierząt, geografią i klimatem. W tym czasie Alfred Wallace, który niezależnie od Karola Darwina przedstawił teorię ewolucji wskutek doboru naturalnego, podzielił obszary lądowe Ziemi na sześć głównych krain biogeograficznych: palearktyczną, nearktyczną, neotropikalną, etiopską, orientalną i australijską. Krainy te są rozdzielone barierami geograficznymi, które utrzymują biologiczną odmienność poszczególnych rejonów świata. Podział Wallace'a szybko zyskał akceptację biologów i nadal jest w użyciu. Działalność człowieka, np. zamierzone i przypadkowe introdukcje obcych gatunków, przyczynia się jednak do zacierania różnic między krainami. Przedstawimy teraz krótką charakterystykę sześciu krain biogeograficznych. Kraina nearktyczną i kraina palearktyczną wykazują ścisłe związki, zwłaszcza w swych północnych częściach, gdzie występuje wiele zwierząt wspólnych dla obu tych krain, np. wilki, zające i renifery. Podobieństwo fauny jest skutkiem istnienia w przeszłości połączenia lądowego między Syberią i Alaską. Zanikło ono dopiero w późnym plejstocenie, ok. 10 000 lat temu. Dzięki obecności tego połączenia, zwierzęta strefy chłodnej mogły się przemieszczać między Azją a Ameryką Północną.