Populacja lemingow
Według innej hipotezy przyczyn załamania populacji lemingów należy się doszukiwać we wzroście zagęszczenia populacji drapieżników, który następuje w miarę jak rośnie zagęszczenie populacji ofiar. Tylko nieliczne wydrzyki rozmnażają się w okresie, gdy zagęszczenie lemingów jest niewielkie; kiedy natomiast populacje lemingów są liczne, do rozrodu przystępuje większość wydrzyków, a liczba zniesionych jaj jest wyższa niż zwykle. Większa liczba drapieżników powoduje spadek liczebności populacji ofiar, który z kolei prowadzi do ograniczenia liczby drapieżników - niektóre z nich opuszczają dotychczas zamieszkiwany teren i przychodzi na świat mniej młodych. W roku 2003 badacze z Uniwersytetu w Helsinkach opublikowali wyniki wieloletnich badań nad lemingami obrożnymi, występującymi na Grenlandii. Na podstawie zebranych danych opracowali model, z którego wynika, że wahania liczebności populacji lemingów, występujące co 4 lata, nie są uzależnione od dostępu do pożywienia i przestrzeni. Wpływa na nie natomiast drapieżnictwo gronostaja - zwierzęcia z rodziny łasicowatych, żywiącego się niemal wyłącznie lemingami. Trzy inne drapieżniki żywiące się lemingami -sowy śnieżne, lisy polarne oraz wydrzyki - wpływają stabilizująco na cykle populacyjne lemingów, determinowane przez gronostaja. Także pasożyty, wchodząc w interakcje ze swoimi żywicielami, mogą powodować regularne wahania ich liczebności. Szczegółowe badania nad pardwą szkocką wykazały, że rozród tych ptaków zależy od zagęszczenia pasożytniczych nicieni, żyjących w przewodzie pokarmowym dorosłych osobników.
Na południe od tundry znajduje się tajga, zwana także północnym lasem iglastym, która rozciąga się przez całą szerokość Ameryki Północnej i Eurazji. Tajga jest największym biomem świata, pokrywającym w przybliżeniu 11% powierzchni lądów. Na półkuli południowej nie spotyka się biomu podobnego do tajgi, ponieważ na odpowiednich szerokościach geograficznych nie ma tam lądów. W tajdze zimy są bardzo mroźne, ale nie tak ostre jak w tundrze. Sezon wegetacyjny jest tam nieco dłuższy niż w tundrze. W tajdze jest mało opadów atmosferycznych, ok. 50 cm na rok. Gleba jest zwykle kwaśna, uboga w składniki mineralne, pokryta grubą warstwą częściowo rozłożonych igieł drzew iglastych. Wieczna zmarzlina występuje tylko w niektórych miejscach, zwykle na dużej głębokości. W zagłębieniach terenu, wyżłobionych przez lądolód podczas ostatniego zlodowacenia, występują liczne jeziora. W tajdze dominują świerki, jodły, modrzewie i inne drzewa iglaste, ale spotyka się też drzewa liściaste, np. osikę i brzozę, zrzucające liście jesienią. Drzewa iglaste mają wiele adaptacji umożliwiających przetrwanie zimy, np. liście w kształcie igieł, których niewielka powierzchnia ogranicza utratę wody. Takie przystosowanie zapewnia tym drzewom odporność na zimową „suszę", kiedy gleba jest zamrożona i korzenie nie mogą wchłaniać wody. W tajdze wiecznie zielone drzewa iglaste mają jeszcze jedną przewagę nad liściastymi: gdy tylko grunt rozmarznie, te pierwsze mogą od razu wznowić fotosyntezę.