Przeplyw energii przez ekosystemy
Jednokierunkowe przechodzenie energii przez ekosystem zwane jest przepływem energii. Energia przedostaje się do ekosystemu w postaci promieniowania słonecznego, którego tylko niewielką ilość wychwytują i wykorzystują producenci w trakcie fotosyntezy. Energia jest następnie przechowywana w postaci wiązań cząsteczek organicznych, takich jak glukoza. Gdy w procesie oddychania komórkowego cząsteczki te zostaną rozłożone, energia staje się dostępna dla potrzeb organizmu, np. do regeneracji tkanek, wytwarzania ciepła, poruszania się lub rozmnażania. W trakcie tych procesów energia rozprasza się w środowisku w postaci ciepła i z czasem uchodzi w przestrzeń kosmiczną. Raz zużyta porcja energii jest już dla organizmu niedostępna. W ekosystemie przepływ energii następuje w łańcuchach pokarmowych, w których energia zgromadzona w pokarmie przechodzi kolejno od jednego organizmu do następnego. Początek łańcucha pokarmowego tworzą producenci, którzy wychwytują energię słoneczną podczas fotosyntezy. Następnie roślinożercy zjadają rośliny, przyswajając zarówno energię chemiczną skumulowaną w cząsteczkach chemicznych zawartych w ciałach producentów, jak i materiały budulcowe, które służą im do tworzenia własnych tkanek. Roślinożercy są z kolei pożerani przez mięsożerców i wszystkożerców, którzy wykorzystują energię nagromadzoną w cząsteczkach chemicznych ciał roślinożerców. Na każdym etapie, destruenci (reducenci) rozkładają cząsteczki organiczne zawarte w martwych resztkach wszystkich uczestników danego łańcucha pokarmowego.
Niekiedy przyczyną wymierania gatunków są celowe działania na rzecz ich likwidacji lub ograniczenia ich liczebności. W przeszłości myśliwi dziesiątkowali populacje wielkich drapieżników, takich jak wilki, pumy i niedźwiedzie grizzly, gdyż te polowały na zwierzynę łowną i hodowlaną. Czasem zwierzęta są zabijane, ponieważ są uciążliwe dla człowieka. Papużka karolińska - piękny barwny ptak występujący w południowo-wschodniej części Stanów Zjednoczonych - została około 1920 r. wytępiona przez farmerów, ponieważ wyjadała owoce z ich drzew. Ranczerzy i farmerzy tak intensywnie tępili pieski preriowe i goffery, że zniknęły one z większej części swego pierwotnego zasięgu. Gwałtowny spadek liczebności tych gryzoni zagroził przetrwaniu żywiącego się nimi tchórza czarnołapego. Na przełomie 1985 i 1986 r. żyło zaledwie 10 osobników tego gatunku: 4 na wolności w stanie Wyoming i 6 w niewoli. Udane zabiegi hodowlane pozwoliły na reintrodukcję tchórzy w Dakocie Południowej, Wyoming i Montanie, ale populacja w Wyoming wymarła wskutek epidemii. Obecnie próbuje się przywrócić tchórze w Kolorado, Montanie i Nowym Meksyku, choć wciąż są one zagrożone przez działalność ludzką na preriach tych rejonów. Zbyt intensywne polowania doprowadziły w przeszłości do ekstynkcji pewnych gatunków; obecnie w większości krajów polowania są ściśle limitowane. Na początku XIX w. gołąb wędrowny był jednym z najpospolitszych ptaków Ameryki Północnej, ale sto lat intensywnych polowań doprowadziło do jego wymarcia na początku XX w.