Redukcjonisci
Przeciwnicy modelu organizmalnego, a zwłaszcza amerykański ekolog Henry A. Gleason, uważają, że kształtowanie się zespołów biologicznych zachodzi przede wszystkim pod wpływem czynników środowiskowych, a nawet przypadku, a nie wskutek interakcji między gatunkami. W istocie samo pojęcie zespołu jest wątpliwe. Być może odnosi się ono tylko do tendencji organizmów o podobnych wymaganiach do życia w podobnych środowiskach. Zwolennicy tego poglądu, zwanego modelem indywidualistycznym, kładą nacisk na pojedyncze gatunki, z których każdy ma własne wymagania co do środowiska abiotycznego. Uważają oni, że zespoły nie są zgrupowaniami organizmów wzajemnie od siebie uzależnionych. Przeciwnie, każdy gatunek występuje - niezależnie od obecności innych - na obszarach, które odpowiadają jego własnym, szczególnym wymaganiom. Koncepcje wyznawane przez Clementsa i jego zwolenników nie znajdują empirycznego potwierdzenia. Wyniki większości badań wspierają model indywidualistyczny. Wisconsin są rozmieszczone w gradiencie od środowisk wilgotnych do suchych. Również badania zmian zasięgu roślin i zwierząt w ciągu ostatnich 14 000 lat potwierdzają model indywidualistyczny: zmiany klimatu powodowały przemieszczanie się zasięgów poszczególnych gatunków, a nie całych zespołów.
Kraina neotropikalną była niemal zupełnie odizolowana od Nearktyki i innych kontynentów przez większą część ostatnich 70 milionów lat. Przez ten czas wyewoluowało tam wiele gatunków torbaczy. Przesmyk Panamski, który wynurzył się z morza ok. 3 miliony lat temu, połączył Amerykę Północną z Ameryką Południową i umożliwił rozprzestrzenianie się organizmów między tymi kontynentami. Amerykę Północną zdołały zasiedlić tylko trzy gatunki południowoamerykańskie - opos, pancernik i jeżozwierz, natomiast Amerykę Południową opanowało wiele gatunków pierwotnie północnoamerykańskich, m.in. tapiry i lamy. Konkurencja imigrantów z północy doprowadziła do wymarcia wielu gatunków torbaczy w Ameryce Południowej. Krainę etiopską, w której żyje najbardziej zróżnicowana fauna kręgowców, oddziela od innych krain pustynia Sahara. Między tą krainą a krainą orientalną istnieją pewne podobieństwa faunistyczne, ponieważ w miocenie i pliocenie Afrykę i Azję łączył obszar o wilgotnym klimacie. W porównaniu z innymi regionami, w kramie orientalnej występuje najmniej gatunków endemicznych. Kraina australijska przez ponad 85 milionów lat nie miała żadnych połączeń lądowych z innymi regionami. W tej krainie brak rodzimych ssaków łożyskowych, dominują natomiast torbacze i stekowce; do tych drugich należą dziobak i kolczatka. W czasie długiej izolacji zaszła radiacja adaptacyjna torbaczy, wśród których powstały gatunki bardzo podobne pod względem wyglądu i trybu życia do ssaków łożyskowych zamieszkujących inne krainy biogeograficzne.