Rozmieszczenie populacji
Jedną z cech populacji jest sposób rozmieszczenia przestrzennego jej osobników względem siebie. Mogą one być rozmieszczone skupiskowo, równomiernie lub losowo. Prawdopodobnie najczęściej spotykanym typem dyspersji osobników jest rozmieszczenie skupiskowe. Występuje wtedy, gdy osobniki koncentrują się w określonych fragmentach środowiska. Często rozmieszczenie skupiskowe jest następstwem nierównomiernego rozmieszczenia zasobów w środowisku. Wśród zwierząt pojawia się ono także wskutek obecności grup rodzinnych i par, a wśród roślin z powodu ograniczonego zasięgu rozprzestrzeniania nasion lub wskutek rozmnażania wegetatywnego. Na przykład cały osikowy zagajnik może pochodzić od jednej rośliny rozmnażającej się wegetatywnie. Rozmieszczenie skupiskowe bywa użyteczne, ponieważ zwierzęta stadne czerpią wiele korzyści z łączenia się w większe grupy. Na przykład wiele gatunków ryb tworzy gęste ławice - prawdopodobieństwo, że pojedynczy osobnik padnie ofiarą drapieżnika jest wówczas mniejsze. Wiele par oczu ryb żyjących w ławicy może skuteczniej wypatrywać drapieżników niż jedna para oczu samotnej ryby. W razie zagrożenia ryby z ławicy zbijają się jeszcze bardziej, utrudniając drapieżnikowi upolowanie pojedynczego osobnika. Rozmieszczenie równomierne występuje wtedy, gdy osobniki są rozmieszczone bardziej równomiernie niż wynikałoby to z losowego ich rozlokowania w danym środowisku.
Tundra zajmuje obszary północnych szerokości geograficznych wszędzie tam, gdzie śnieg topnieje sezonowo. Na półkuli południowej tundra nie występuje, ponieważ w odpowiedniej strefie geograficznej nie ma lądu. Podobny ekosystem występujący powyżej górnej granicy lasu w wyższych częściach gór jest nazywany tundrą alpejską. Tundra arktyczną charakteryzuje się długą, mroźną zimą oraz nadzwyczaj krótkim latem. Okres wegetacyjny niekiedy trwa tylko 50 dni, ale latem dni są długie. W środku lata za kręgiem polarnym słońce przez wiele dni w ogóle nie zachodzi, aczkolwiek natężenie światła o północy jest dziesięciokrotnie mniejsze niż w południe. Na większości obszarów tundry opady są niewielkie, a ich największe nasilenie notuje się latem. Gleby tundry są geologicznie młode; większość z nich powstała po ustąpieniu ostatniego zlodowacenia. Gleby te są przeważnie ubogie w składniki mineralne i zawierają niewiele materii organicznej. Mimo że latem powierzchniowa warstwa gleby rozmarza, to głębiej grunt pozostaje stale zamarznięty, tworząc warstwę wiecznej zmarzliny o zmiennym położeniu i miąższości. Zmarzlina uniemożliwia wsiąkanie wody w glebę, toteż latem powierzchnię gruntu pokrywają płytkie rozlewiska. Zmarzlina utrudnia wzrost korzeni roślin, uniemożliwiając przetrwanie większości gatunków drzew, które zwykle ukorzeniają się głęboko. Letnie opady w połączeniu z niską temperaturą, płaskim ukształtowaniem terenu oraz wieczną zmarzliną kształtują charakterystyczny krajobraz tundry, składający się z dużych, płytkich jezior, leniwie płynących strumieni oraz bagien.