Roznicowanie sie cech
Populacje dwóch podobnych gatunków mogą występować obok siebie na tym samym obszarze; każdy z nich może też zasiedlać odrębny obszar. Gdy zasięg występowania takich gatunków częściowo się pokrywa, wykazują one silniejszą tendencję do różnicowania się pod względem cech fizycznych, ekologicznych i behawioralnych niż wtedy, gdy zajmują odrębne tereny. Rozbieżność cech występującą u dwóch podobnych gatunków zasiedlających ten sam obszar geograficzny określa się jako różnicowanie się cech. Zdaniem biologów różnicowanie się cech prowadzi do ograniczenia konkurencji między dwoma podobnymi gatunkami, ponieważ te różnice umożliwiają im zajęcie nieco odmiennych nisz ekologicznych w tym samym środowisku. Jest wiele dobrze udokumentowanych przykładów, które ilustrują zjawisko różnicowania się cech u gatunków blisko ze sobą spokrewnionych. Kwiaty dwóch gatunków roślin z rodzaju Solanum występujące na odrębnych terenach są do siebie bardzo podobne. Tam, gdzie ich zasięg się pokrywa, ich kwiaty wyraźnie się od siebie różnią wielkością i są zapylane przez inne gatunki pszczół. Inaczej mówiąc, w wyniku zróżnicowania wspomnianej cechy dochodzi do ograniczenia konkurencji międzygatunkowej, a konkretnie ograniczenia rywalizacji o to, który gatunek skuteczniej zwabi owady zapylające.
Rafy koralowe tworzą się z warstw węglanu wapnia wydzielanego przez organizmy żywe; występują w ciepłych i płytkich wodach morskich. Żywa część rafy koralowej rozwija się do głębokości, do której dociera światło słoneczne. W skład wielu raf koralowych wchodzą głównie krasnorosty wapienne, które potrzebują światła do fotosyntezy. Również koralowce wymagają światła, ze względu na obecność w tkankach fotosyntetyzujących symbiotycznych bruzd-nic zwanych zooksantellami. Mimo że znane są koralowce, które żyją bez zooksantelli, to tylko gatunki żyjące w symbiozie z tymi glonami są rafotwórcze. Pożywieniem koralowców, oprócz substancji dostarczanych przez zooksantelle znajdujące się wewnątrz ich ciała, są unoszące się w wodzie drobne zwierzęta, chwytane nocą za pomocą czułków zaopatrzonych w parzydełka. Rafy koralowe rosną powoli w miarę jak ich budowniczowie wydzielają kolejne warstwy węglanu wapnia. Wody, w których spotyka się rafy koralowe, są zwykle ubogie w pierwiastki odżywcze; mimo to produktywność tych zespołów, dzięki wysokiej temperaturze, obfitości światła słonecznego oraz obecności symbiotycznych zooksantelli, jest wysoka. Ekosystemy raf koralowych są najbardziej zróżnicowane ze wszystkich środowisk morskich i obejmują setki bądź nawet tysiące gatunków ryb i bezkręgowców, np. olbrzymie małże przydacznie, jeżówce, rozgwiazdy, gąbki, wężowidła, gąścioły oraz krewetki. Wielka Rafa Koralowa, położona wzdłuż północno-wschodnich wybrzeży Australii, zajmuje tylko 0,1% powierzchni światowego oceanu, ale żyje w niej aż 8% wszystkich gatunków ryb morskich.