Strefa nerytyczna
Strefa nerytyczna jest strefą otwartego morza lub oceanu nad szelfem kontynentalnym, który rozciąga się od linii brzegowej do głębokości ok. 200 m. Organizmy występujące w strefie nery-tycznej żyją na dnie lub pływają w toni. Wyższe warstwy strefy nerytycznej tworzą strefę eufotyczną, która rozciąga się od powierzchni wody do ok. 100 m w głąb. Do tej głębokości przenika wystarczająco wiele światła, by mogła zachodzić fotosynteza. Podstawę sieci pokarmowej w strefie nerytycznej tworzy fotosyntetyzujący fitoplankton, który występuje w olbrzymiej liczebności; w chłodniejszych wodach są to głównie okrzemki, w cieplejszych - bruzdnice. Fitoplanktonem odżywia się zooplankton: drobne skorupiaki, krążkopławy, żebropławy, pierwotniaki oraz larwy pąkli, jeżowców, wieloszczetów i krabów. Zoo-planktonem odżywia się z kolei planktonożerny nekton: śledzie, sardynki, płaszczki manty oraz wieloryby fiszbinowe. Pada on ofiarą nektonu drapieżnego, czyli rekinów, tuńczyków, kałamarnic, delfinów i innych waleni uzębionych. Nekton występuje głównie w płytszej części wód nerytycznych, ponieważ tam najłatwiej o pożywienie.
Niektóre pagórkowate tereny strefy umiarkowanej charakteryzują się łagodnymi zimami o obfitych opadach deszczu oraz nadzwyczaj suchymi latami. Taki klimat, zwany śródziemnomorskim, występuje nie tylko wokół Morza Śródziemnego, ale także w Kalifornii, w zachodniej Australii, w części Chile oraz w Afryce Południowej. W południowej Kalifornii roślinność porastająca tereny o takim klimacie nosi nazwę chaparralu. W rejonie Morza Śródziemnego ten rodzaj zbiorowiska zwany jest makią, w Australii - mallee, w Chile - matorrałem, a w Afryce -fynbosem. Gleby chaparralu są płytkie i nieurodzajne. W tym środowisku często występują naturalne pożary, zwłaszcza późnym latem i jesienią. Roślinność chaparralu różnych obszarów świata jest uderzająco podobna, mimo że poszczególne gatunki są odmienne. Dominują gęste zarośla wiecznie zielonych krzewów, składające się m.in. z odpornych na suszę karłowatych gatunków sosny lub dębu. W czasie zimowej pory deszczowej roślinność jest bujna i zielona, ale w okresie gorącego i suchego lata zamiera. Drzewa i krzewy często mają małe, twarde, skórzaste liście, które są odporne na utratę wody. Wiele roślin jest przystosowanych do okresowych pożarów i rozwija się najbardziej intensywnie po przejściu ognia, gdy gleba zostaje wzbogacona w sole mineralne uwolnione ze spalonych nadziemnych części roślin. Ogień nie niszczy jednak podziemnych części niektórych gatunków roślin oraz nasion wielu innych, toteż roślinność szybko się odradza w wilgotnych miesiącach zimowych. Do często spotykanych w chaparralu zwierząt należą jelenie mulaki, liczne gryzonie, króliki, scynki i inne jaszczurki, a także wiele ptaków.
Platinum Hydrowhey Interesują Cię operacje plastyczne w Polsce to zobacz ofertę naszej kliniki chirurgii plastycznej dentysta poznań