Wegiel
Tereny podmokle, czyli co najmniej przez pewną część roku pokryte płytką warstwą wody, charakteryzują się specyficzną glebą oraz roślinami przystosowanymi do nadmiaru wody. Do tych terenów zaliczają się młaki i zalewiska, w których dominują trzciny, oraz bagna, gdzie przeważają drzewa lub krzewy. Do słodkowodnych terenów podmokłych należą także okresowo zalewane lasy rosnące w dolinach rzecznych, płytkie stawy polodowcowe, oraz torfowiska. Roślinność mokradeł jest wysoce produktywna i dostarcza pokarmu licznym zwierzętom. Tereny podmokłe są ostoją wędrownego ptactwa wodnego i wielu innych gatunków ptaków, a także środowiskiem życia bobrów, wydr, piżmaków oraz wielu ryb. W czasie wiosennych powodzi mokradła przyjmują nadmiar wody, która przez następne miesiące powoli spływa do rzek. Woda z terenów podmokłych zasila także wody gruntowe. Mokradła, niczym filtr, zatrzymują większość zanieczyszczeń, przyczyniając się do oczyszczania wody. Przez długi czas mokradła uważano za nieużytki i osuszano dla potrzeb rolnictwa, budownictwa i przemysłu. Tereny te są miejscem wylęgania się komarów przenoszących malarię, toteż ich likwidację uważano za konieczną dla ochrony zdrowia ludności. Ważna rola ekologiczna, jaką pełnią mokradła, znalazła w końcu szerokie uznanie i wiele z tych obszarów jest obecnie chronionych. Rolnictwo, skażenia, budownictwo (zapory wodne) i urbanizacja nadal jednak zagrażają terenom podmokłym. Jak się szacuje, ich powierzchnia w Stanach Zjednoczonych zmniejsza się co roku o ok. 24 000 hektarów. Z istniejących w USA w czasach kolonialnych niemal 90 milionów hektarów terenów podmokłych do dziś zachowały się tylko 42 miliony hektarów.
Niekiedy węgiel związany w cząsteczkach biologicznych przez dłuższy czas nie wraca do środowiska abiotycznego. Na przykład wielkie ilości węgla są zgromadzone w drewnie drzew, w którym może on zalegać przez setki lat lub nawet dłużej. Jeszcze większe zasoby tego pierwiastka znajdują się w pokładach węgla kamiennego i brunatnego, które powstały miliony lat temu z pni pradawnych drzew rosnących na rozległych bagnach. Z kolei tłuszcze zawarte w komórkach morskich glonów prawdopodobnie dały w przeszłości początek pokładom ropy naftowej i gazu ziemnego. Paliwa kopalne - węgiel kamienny i brunatny, ropa naftowa oraz gaz ziemny, powstałe ze szczątków organizmów żyjących w odległych epokach geologicznych, zawierają ogromne ilości pierwiastka węgla, związanego chemicznie w fotosyntezie, która zachodziła miliony lat temu. Trzeba podkreślić, że paliwa kopalne nie są zasobami odnawialnymi - ich ilość na Ziemi jest ograniczona i mogą się niebawem skończyć. Mimo że w przyrodzie nadal tworzą się paliwa kopalne, to proces ten zachodzi zbyt wolno, aby mogły zastąpić te, które wykorzystujemy. Wskutek spalania węgla, ropy naftowej, gazu ziemnego oraz drewna węgiel uwalnia się do atmosfery. Podczas spalania cząsteczki organiczne zostają utlenione i zamienione w dwutlenek węgla oraz wodę, czemu towarzyszy wydzielanie się energii w postaci światła i ciepła.