Wlasciwosci populacji
Populacje odznaczają się innymi właściwościami niż pojedyncze osobniki, które wchodzą w ich skład. Są to: zagęszczenie, dyspersja, rozrodczość, śmiertelność, tempo wzrostu, przeżywalność oraz struktura wiekowa. Mimo że zespoły składają się z populacji różnych gatunków występujących na określonym terenie, to populacje wykazują cechy, których zespoły nie mają. Na przykład populacja ma własną pulę genową. Wskutek działania doboru naturalnego, w obrębie populacji dochodzi do zmian frekwencji alleli, a przez to do zmian adaptatywnych, które tylko pośrednio wpływają na zespoły. Przedmiotem badań ekologii populacji jest liczebność osobników określonego gatunku zasiedlających dany obszar oraz zmiany tej liczebności w czasie, czyli dynamika populacji. Ekolodzy próbują odkryć procesy wspólne dla wszystkich populacji. Badają interakcje zachodzące między populacjami a ich środowiskiem, takie jak konkurencja o pożywienie i inne zasoby między osobnikami wchodzącymi w skład danej populacji oraz wpływ na populację drapieżnictwa, chorób i innych środowiskowych czynników ograniczających. Ze względu na ograniczenia środowiskowe liczebność populacji, niezależnie od tego, czy chodzi o bakterie, klony, czy żyrafy, nie może rosnąć bez końca. Przedmiotem zainteresowania biologów są także inne cechy populacji, takie jak sukces reprodukcyjny, wymieranie, ewolucja, wymiana materiału genetycznego, a także oddziaływanie populacji na funkcjonowanie zespołów i ekosystemów. Biolodzy pracujący w takich dziedzinach nauk stosowanych, jak leśnictwo, agronomia czy gospodarka łowiecka, muszą rozumieć ekologię populacji, żeby móc umiejętnie gospodarować populacjami roślin i zwierząt o dużym znaczeniu gospodarczym.
Pieski preriowe są znakomicie zaadaptowane do swojego środowiska. Ich zęby i przewód pokarmowy są przystosowane do obróbki i trawienia nasion i liści traw, które obficie porastają Wielkie Równiny Ameryki Północnej. Na przykład powiększona para siekaczy służy do skubania trawy i rozgryzania nasion. Zwierzęta te zjadają także owady oraz korzenie i bulwy roślin. Pieski preriowe, zamieszkujące prerie zachodniej części Ameryki Północnej od południowej Kanady do Meksyku, mają wiele różnych adaptacji behawioralnych, które chronią je przed kojotami, orłami, jastrzębiami, borsukami, tchórzami i innymi drapieżnikami. Gryzonie te są zwierzętami społecznymi; żyją w dużych koloniach, liczących ok. 500 osobników. Członkowie kolonii bacznie obserwują otoczenie; kiedy spostrzegą niebezpieczeństwo, ostrzegają resztę kolonii głośnymi okrzykami. Od tych odgłosów, przypominających szczekanie psów, wzięła się nazwa tych gryzoni. Pieski preriowe kopią nory. W obliczu zagrożenia, np. zbliżającego się kojota, każdy członek kolonii chroni się pod ziemią. Nory mają co najmniej dwa wejścia i składają się z sieci długich tuneli z wieloma komorami. Jedna komora może służyć jako żłobek dla młodych osobników, druga jako sypialnia, kolejna jako toaleta, a jeszcze inna, położona blisko wejścia, jako pomieszczenie nasłuchowe. Wejścia do nory są otoczone hałdami wykopanej ziemi, zapobiegającymi wlewaniu się wody w czasie ulewy. Pieski preriowe spędzają zimę w swych norach w stanie hibernacji. Tempo ich metabolizmu spada, a przetrwanie zapewnia im zapas podskórnego tłuszczu. Nie zasypiają jednak zbyt głęboko i w czasie przejściowych ociepleń mogą opuszczać nory w poszukiwaniu pokarmu.
klinika stomatologiczna warszawa implanty poznań obdukcja łódź