Mikrolimat
Różnice w wysokości nad poziomem morza, nachyleniu stoków oraz ich położeniu względem słońca i przeważających wiatrów sprawiają, że warunki klimatyczne na pewnym obszarze mogą się różnić od panujących w pobliżu. Takie lokalne warunki klimatyczne noszą nazwę mikroklimatu. Na przykład oświetlone i ocienione miejsca na dnie lasu zapewniają różnorodność warunków dla żyjących tam roślin, zwierząt i mikroorganizmów. Mikroklimat ma podstawowe znaczenie dla zamieszkujących dane siedlisko organizmów żywych, ponieważ właśnie pod jego wpływem muszą żyć. Czasem same organizmy kształtują mikroklimat. Na przykład drzewa leśne modyfikują lokalny klimat, dzięki czemu latem temperatura w lesie jest zwykle niższa, a wilgotność większa niż w innych miejscach. Na dnie lasu, pod ściółką, warunki są jeszcze bardziej odmienne niż w innych piętrach lasu; latem jest tam jeszcze chłodniej i bardziej wilgotno. Innym przykładem są zwierzęta pustynne, kopiące nory, w których chronią się przed panującym za dnia zabójczym upałem. Mikroklimat ich nor pozwala tym zwierzętom przetrwać do nocy, kiedy na powierzchni robi się chłodniej i możliwe jest żerowanie.
ESA miała trafić w 1992 r. pod obrady Kongresu w celu wprowadzenia kolejnych poprawek, ale nie doszło do tego z powodu sporów między zwolennikami ochrony przyrody a orędownikami praw własności prywatnej. Rzecznicy ochrony przyrody uważają, że ustawa nie czyni wystarczająco wiele dla ochrony ginących gatunków, natomiast właściciele terenów zajmowanych przez rzadkie gatunki uważają, że narusza ona prawo własności. Część przeciwników - zwłaszcza przedsiębiorcy i właściciele gruntów - widzą w niej przeszkodę dla rozwoju ekonomicznego. Obrońcy ESA wskazują, że na 34 000 przypadków konfliktu między ochroną gatunków a rozwojem zaledwie 21 przypadków nie zostało rozwiązanych w drodze kompromisu. Pozytywnym przykładem jest np. reintrodukcja tchórza czarnołapego na preriach stanu Wyoming; gatunek ten został zaklasyfikowany jako „eksperymentalny, nie konieczny", co sprawiło, że jego wprowadzenie nie zablokowało możliwości wypasu bydła i prowadzenia prac wydobywczych na tym terenie. Dzięki temu program re-introdukcji tchórza czarnołapego spotkał się z przychylnością miejscowych właścicieli ziemskich, co okazało się kluczowe dla przetrwania tych zwierząt w warunkach naturalnych. Tego rodzaju kompromisy są niezbędne dla powodzenia ochrony gatunków zagrożonych, ponieważ ponad 90% z nich żyje częściowo lub całkowicie na terenach prywatnych. Krytycy ESA uważają, że prawo powinno być tak zmodyfikowane, aby prywatni właściciele otrzymywali finansowe zachęty do ochrony zagrożonych gatunków żyjących na należących do nich gruntach. Na przykład obniżenie podatku dla właścicieli, którzy są dobrymi gospodarzami terenu, mogłoby uczynić z obecności gatunków zagrożonych korzyść, a nie ciężar. Obrońcy Ustawy o Gatunkach Zagrożonych zgadzają się, że nie jest ona doskonała.
kosmetyka bielsko kurs makijażu permanentnego wrastające paznokcie