Spadek roznorodnosci
Gatunki wymierają z różnych przyczyn, m.in. z powodu zanieczyszczenia, zniszczenia lub przekształcenia ich siedlisk. Człowiek narusza delikatną równowagę między organizmami, wprowadzając obce gatunki oraz tępiąc rodzime szkodniki i drapieżniki; przyczyniają się do tego także kłusownictwo i nadmierny zbiór dzikich roślin. Dane te wskazują na szczególne znaczenie utraty i degradacji siedlisk, ukazują także różnice między różnymi grupami organizmów. Na przykład zanieczyszczenia są poważnym zagrożeniem dla ryb, gadów i bezkręgowców, ale stosunkowo niewielkim dla roślin. Większość gatunków stojących dziś w obliczu wymarcia jest zagrożonych z powodu zniszczenia ich naturalnych siedlisk. Budowa dróg, parkingów i budynków, wycinanie lasów pod uprawy i w celu pozyskania drewna przyczyniają się do niszczenia siedlisk. Melioracja bagien zmienia tereny podmokłe w suche, natomiast budowa tam i kanałów powoduje zalewanie środowisk lądowych. Destrukcja siedlisk zagraża przetrwaniu gatunków, ponieważ większość organizmów wymaga konkretnego typu środowiska, a jego zniszczenie zmniejsza ich zasięg. Ludzie zostawiają zwykle niewielkie, odosobnione skrawki naturalnego krajobrazu, całkowicie otoczone przez drogi, pola i zabudowania. Takie odizolowane siedlisko można nazwać wyspą.
Pustynie są suchymi obszarami, które spotyka się zarówno w strefie umiarkowanej (pustynie chłodne), jak i w strefie subtropikalnej i tropikalnej. W Ameryce Północnej występują cztery różne pustynie. Pustynia Wielkiej Kotliny w stanach Newada i Utah jest pustynią chłodną, zdominowaną przez bylice. Pustynia Mojave w Newadzie i Kalifornii jest pustynią gorącą, znaną z występującego tam drzewka Jozuego. Pustynia Chihuahua, siedlisko agaw, jest również pustynią gorącą, położoną w stanach Teksas i Nowy Meksyk oraz na terenie Meksyku. Gorąca pustynia Sonora, z wieloma gatunkami kaktusów, występuje w Arizonie, Kalifornii oraz w Meksyku. Mała zawartość pary wodnej w pustynnym powietrzu prowadzi do dużej różnicy temperatury między dniem a nocą. Pustynie różnią się między sobą w zależności od sumy rocznych opadów, która jednak nie przekracza 25 cm. Niektóre pustynie są tak suche, że są zupełnie pozbawione roślinności. Z powodu ubogiej szaty roślinnej gleby pustyń zawierają niewiele materii organicznej, natomiast obfitują w sole mineralne, zwłaszcza NaCl, CaCO3 oraz CaSO4. W niektórych rejonach zawartość tych soli w glebie jest tak duża, że uniemożliwia życie większości roślin. W skład roślinności pustynnej wchodzą zarówno rośliny wieloletnie, jak i - zwłaszcza po opadach deszczu - jednoroczne rośliny okrytonasienne. Na pustyniach Ameryki Północnej rosną kaktusy, juki, drzewko Jozuego oraz bylice. Rośliny pustyń mają zwykle zredukowane liście lub są ich zupełnie pozbawione, co zapobiega utracie wody. U kaktusów, np. olbrzymiego saguaro, łodyga prowadzi fotosyntezę i magazynuje wodę; liście są przekształcone w kolce, które zniechęcają roślinożerców. Inne rośliny pustynne przez większą część roku są pozbawione liści i rosną tylko podczas krótkiej pory wilgotnej. Wiele roślin pustynnych ma ciernie, kolce, lub zawiera w tkankach trujące związki, odstraszające roślinożerców.