Srodowisko bentoniczne
Środowisko bentoniczne to środowisko morskiego dna. W jego obrębie wydziela się kilka stref różniących się odległością od lądu, dostępnością światła i głębokością. Środowisko bentoniczne tworzą osady (głównie piasek i muł), w których żyje wiele morskich zwierząt, np. wieloszczety i małże, oraz bakterie. Te ostatnie występują w osadach nawet 500 m pod powierzchnią dna. Strefa abysalna jest częścią środowiska bentonicznego rozciągającą się od 2000 do 6000 m pod powierzchnią oceanów. Strefa hadalna rozciąga się poniżej 6000 m pod powierzchnią. Omówimy tu wybrane zespoły bentoniczne płytkich wód morskich: łąki traw morskich, lasy brunatnic oraz rafy koralowe. Łąki traw morskich tworzą rośliny okrytonasienne, które przystosowały się do życia w wodzie morskiej. Nie są to jednak prawdziwe trawy. Podmorskie taki spotyka się w wodzie do głębokości 10 m, gdzie dociera wystarczająco dużo światła słonecznego, niezbędnego do fotosyntezy. Rozległe łąki morskich traw występują w spokojnych wodach strefy umiarkowanej, podzwrotnikowej i tropikalnej; nie spotyka się ich w wodach strefy polarnej. Trawą morską najszerzej rozprzestrzenioną wzdłuż wybrzeży Ameryki Północnej jest tasiemnica. Najpospolitszą rośliną morską w wodach południowej Florydy i w Morzu Karaibskim jest tzw. żółwia trawa.
Tropikalne lasy deszczowe występują w Ameryce Środkowej i Ameryce Południowej oraz w Afryce i południowo-wschodniej Azji. Mimo niedoboru składników mineralnych w glebie, lasy te są bardzo produktywne. Wysokie natężenie promieniowania słonecznego w rejonach ich występowania sprawia, że fotosynteza zachodzi intensywnie. Tropikalny las deszczowy cechuje się największym ze wszystkich biomów bogactwem gatunkowym. Do czynników wpływających w tym środowisku na różnorodność i bogactwo gatunków należy urodzajność gleb oraz topografia terenu. Większość drzew tropikalnych lasów deszczowych to wiecznie zielone rośliny okrytonasienne. W pełni rozwinięty las deszczowy składa się z trzech lub więcej pięter roślinnych. Najwyższe piętro zajmują korony najstarszych i najwyższych drzew, osiągających ponad 50 m wysokości; drzewa te są wystawione na bezpośrednie działanie światła słonecznego, najwyższą temperaturę, najniższą wilgotność oraz najsilniejsze wiatry. Piętro środkowe, znajdujące się 30-40 m nad ziemią, zajmują gęste korony niższych drzew, które przepuszczają niewiele światła słonecznego do niższych warstw. Tylko od 2 do 3% światła słonecznego przedostaje się przez baldachim liści tego piętra i dociera do dolnych warstw lasu, które są stosunkowo chłodne, wilgotne i osłonięte przed działaniem wiatru. Piętro dolne obejmuje zarówno małe rośliny wyspecjalizowane do życia w cieniu, jak i siewki wyższych drzew. Roślinność warstwy runa tropikalnych lasów deszczowych nie jest bujna, z wyjątkiem brzegów strumieni, rzek i miejsc, gdzie powalone drzewo stworzyło prześwit w zwartej pokrywie liści. Na drzewach tropikalnych lasów deszczowych żyją liczne zespoły epifitów, do których należą m.in. storczyki i bromelie. Rośliny te rosną w rozwidleniach gałęzi, na korze lub nawet na liściach swoich gospodarzy, ale większość z nich korzysta z drzew tylko jako z podpory i nie odżywia się ich kosztem.