Dane paleontologiczne
Paleontologia jest nauką o skamieniałościach (skamielinach, fosyliach), czyli o wszelkiego rodzaju pozostałościach niegdyś żyjących organizmów. Znane są różne rodzaje skamielin. W warunkach szczególnych może się zachować cale ciało po śmierci organizmu. Owady, schwytane w lepką żywicę rosnących 30 milionów lat temu wzdłuż wybrzeży Bałtyku drzew iglastych, można badać w postaci zatopionej w bursztynie z taką łatwością, jak gdyby zginęły przed chwilą. Znane są opowiadania o zamarzniętych, pokrytych sierścią mamutach, znajdowanych na Syberii na początku tego stulecia. Mięso tych zwierząt zachowało się tak dobrze w tej naturalnej, trwającej przez tysiące lat lodówce, że można nim było karmić psy. Takie przetrwanie całych martwych organizmów jest bardzo rzadkie. Zwykle miękkie części ciała są szybko zjadane przez drapieżniki lub też ulegają rozkładowi przez bakterie, natomiast części twarde, takie jak kości czy skorupy, są trudniejsze do zniszczenia! dlatego istnieje większe prawdopodobieństwo, że skamienieją. Jeżeli są one otoczone osadami gliny lub piasku, mogą w 500 milionów lat później utworzyć łatwe do rozpoznania skamieniałości, na długo po tym, kiedy pokrywające je osady utworzyły skały, takie jak łupek czy piaskowiec (spójrz na otwierającą ten rozdział ilustrację). Te skamieniałości części twardych mogą nawet przez zadziwiająco długi czas zachować ślady materii organicznej — ze szczątków mających ponad 300 milionów lat można wyodrębnić aminokwasy i krótkie peptydy.
Większość badań nad zależnością od zagęszczenia przeprowadzono w warunkach laboratoryjnych, gdzie wszystkie czynniki zależne (i niezależne) od zagęszczenia są kontrolowane eksperymentalnie. W warunkach naturalnych populacje podlegają jednak oddziaływaniu złożonego zestawu czynników nieustannie się zmieniających. W rezultacie trudno jest rozgraniczyć wpływ różnych czynników zależnych od zagęszczenia w zespołach organizmów występujących w przyrodzie. Ekolodzy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis zauważyli, że na tropikalnych wyspach zamieszkanych przez jaszczurki występuje mniejsza liczba gatunków pająków, a ich populacje są mniej liczne niż na wyspach, gdzie jaszczurek nie ma. Podejmując eksperymentalne badania nad tym zjawiskiem, David Spiller i Thomas Schoener wytyczyli poletka roślinne i część z nich zagrodzili osłonami uniemożliwiającymi jaszczurkom dostęp. Z części poletek usunięto wszystkie jaszczurki, a na każdym poletku kontrolnym umieszczono dziewięć osobników. W tak wydzielonych miejscach obserwowano dziewięć gatunków pająków sieciowych. W okresie od 1989 do 1994 roku pająki liczono ok. 30 razy. W ciągu 4,5 roku trwania eksperymentu zaobserwowano, że zagęszczenie populacji pająków było wyższe na poletkach bez jaszczurek niż na tych z jaszczurkami. Poza tym na poletkach bez jaszczurek występowało więcej gatunków pająków. Można zatem wysnuć wniosek, że jaszczurki wpływają na liczebność populacji pająków. Wyniki tego stosunkowo prostego doświadczenia można jednak wyjaśnić jednoczesnym oddziaływaniem dwóch czynników zależnych od zagęszczenia: drapieżnictwa i konkurencji międzygatunkowej.
Sprawdź in vitro cena w klinice in vitro usg warszawa L Karnityna Plus