Konczyny
Różnie zbudowane kończyny przednie ssaków stanowią jeden z przykładów narządów homologicznych, częstych zarówno w królestwie roślin, jak i zwierząt. Nie wydaje się to dziwne, jeśli przyjmuje się, że wszystkie organizmy na jakimś etapie swego rozwoju ewolucyjnego posiadały wspólnego przodka. Najprawdopodobniej im później dwa gatunki miały takiego przodka, tym liczniejsze będą u nich wspólne narządy homologiczne. Homologię mniej spokrewnionych gatunków mogą być trudniejsze do określenia, chociaż zawsze wielką pomoc przy tego typu badaniach stanowią dane kopalne. Jak wiadomo, organizmy klasyfikujemy na podstawie liczby narządów homologicznych, przy czym im jest ich więcej, tym organizmy zaliczamy do mniejszej jednostki taksonomicznej. Pies i kojot mają o wiele więcej cech homologicznych niż pies i człowiek, dlatego też psa i kojota zaliczamy do tego samego rodzaju, znajdującego się jedynie w tej samej gromadzie ssaków, co człowiek. Chociaż Karol Linneusz nie wierzył w ewolucję, uznanie przez niego znaczenia klasyfikacji na podstawie narządów homologicznych stworzyło system, który najprawdopodobniej stanowi odbicie pokrewieństwa klasyfikowanych organizmów. Na szczególną uwagę zasługuje jeden rodzaj narządów homologicznych, jako dostarczających danych na poparcie ewolucji. Są to organy, które u pewnych gatunków nie spełniają wyraźniej funkcji. Sekcja boa dusiciela czy wieloryba wykazuje kości, homologiczne do kości biodrowych innych kręgowców, które najwidoczniej jednak nie spełniają żadnych funkcji.
Drapieżnictwo to żywienie się osobników jednego gatunku osobnikami innego gatunku. Pojęcie drapieżnictwa odnosi się zarówno do zwierząt zabijających inne zwierzęta, jak i do zwierząt żywiących się roślinami. Drapieżnictwo doprowadziło do ewolucyjnego „wyścigu zbrojeń", który polega na rozwoju coraz bardziej skutecznych sposobów chwytania ofiary przez drapieżców oraz coraz lepszych sposobów ucieczki przed drapieżnikiem przez ofiary. Drapieżnik, który wykazuje dużą skuteczność w chwytaniu ofiar, wywiera silną presję selekcyjną na swoją ofiarę. Z czasem ta ostatnia może wykształcić mechanizmy obronne, dzięki którym trudniej będzie ją schwytać. Nabyte przez ofiarę umiejętności wywierają z kolei silną presję selekcyjną na drapieżnika. Taka skorelowana ewolucja dwóch gatunków, które wzajemnie na siebie oddziałują, nazywa się koewolucją. Prześledźmy teraz kilka różnych adaptacji związanych z relacjami między drapieżnikiem i ofiarą. Obejmują one strategie drapieżnika (pościg i zasadzka) oraz strategie ofiary. Czytając te opisy, należy mieć na uwadze, że strategie te nie są strategiami „z wyboru". Nowe zmiany w populacji pojawiają się w sposób losowy w następstwie zmian genetycznych. Niektóre z zachodzących zmian są korzystne, inne szkodliwe, a jeszcze inne pozostają obojętne. Korzystne strategie lub zmiany utrwalają się, ponieważ umożliwiają mającym je osobnikom osiągnięcie większego sukcesu rozrodczego w określonym środowisku. Przeciwnie, te cechy, które skutkują słabszym przystosowaniem osobników danej populacji do życia w określonym środowisku, z czasem zanikają.