Odnoza
Na każdym z odnóży trzeciej, ostatniej pary, mieszczą się następujące trzy narządy: szczoteczki (usytuowane na przyśrodkowej powierzchni pierwszego segmentu stopy, szczypce pyłkowe (w stawie utworzonym przez goleń i pierwszy segment stopy) oraz koszyczek (po zewnętrznej stronie goleni). Pierwszym z wymienionych organów pszczoła posługuje się przy ściąganiu pyłku ze szczoteczek pozostałych, przeciwległych par odnóży. Za pomocą sztywnego grzebienia szczypiec pyłkowych jednego z odnóży zaczesywany jest natomiast pyłek ze szczoteczek trzeciej pary przeciwległego odnóża. Przez wyprosi odnóża następuje wypchnięcie uszka piętki ku górze, a więc ku pyłkowi uczepionemu u grzebienia. Jednocześnie pyłek zostaje wyciśnięty ze stawu do koszyczka znajdującego się na zewnątrz goleni. Wszystkie te czynności pszczoły wykonują w krótkim czasie, potrzebnym na przelot z kwiatu na kwiat. Kiedy pyłek występuje obficie, wówczas ilości tego „pożytku", przenoszonego przez pszczoły w koszyczkach są naprawdę imponujące. Także narządy pyszczkowe pszczoły miodnej wykazują wysoką specjalizację i umożliwiają pszczołom posługiwanie się materiałami podstawowymi dla życia kolonii. ! tak np. żuwaczki wygniatają wosk, z którego formowany jest plaster miodu, a szczęki, wargi i języczek tworzą wspólnie długą trąbkę, za pomocą której pszczoła wysysa nektar z nektarników kwiatów, na których żeruje.
Wiele gatunków zwornikowych to szczytowe drapieżniki, takie jak wilk. Na terenach, na których wskutek systematycznych polowań wilki zostały praktycznie wytępione, liczebność populacji łosi, jeleni i innych większych roślinożerców wykładniczo się zwiększyła. W następstwie zbyt intensywnego żerowania tych roślinożerców zniknęło wiele gatunków roślin; w ślad za tym spadła liczebność małych roślinożerców, takich jak gryzonie, króliki i owady. W konsekwencji zmniejszeniu uległa liczba lisów, jastrzębi, sów i borsuków, których ofiarami są wcześniej wspomniane małe zwierzęta, a także liczba kruków, orłów i innych padlinożerców, którzy żywią się pozostałościami po wilczych ofiarach. Tak więc wytępienie wilków spowodowało znaczny spadek różnorodności biologicznej. Reintrodukcja w 1995 r. wilków do Parku Narodowego Yellowstone dała ekologom unikalną okazję do zbadania, w jaki sposób konkretny gatunek zwornikowy oddziałuje na zespół. Powrót wilka spowodował istotne zmiany, począwszy od zmian w relacjach między drapieżnikami i ofiarami a skończywszy na modyfikacji profili roślinności. Potencjalnymi ofiarami wilków są kojoty; wilcze watahy zdziesiątkowały niektóre ich populacje. Redukcja liczebności kojotów doprowadziła do wzrostu liczebności zwierząt, którymi się żywią - susłów i pręgowców amerykańskich. Z resztek ofiar upolowanych przez wilki skorzystali również padlinożercy - kruki, bieliki amerykańskie oraz niedźwiedzie grizzly. Pełniąc rolę naturalnych regulatorów liczebności zwierzyny łownej, wilki powodują o wiele bardziej złożone i długotrwałe zmiany. Liczebność populacji łosi w parku Yellowstone może spaść nawet o 20%, co przyczyni się do osłabienia presji jaką łosie wywierały na roślinność stanowiącą ich pożywienie, stymulując zarazem rozwój bardziej bujnego i zróżnicowanego składu roślinności. Bogatsza roślinność może utrzymać większą liczbę roślinożerców, takich jak bobry i zające bielaki. Te z kolei przyciągną małe drapieżniki, takie jak lisy, borsuki i kuny.
foteliki samochodowe Dzięki nam usuniesz alkoholizm ze swojego życia Massive Whey Gainer