Uklad nerowwy
Układ nerwowy robotnicy jest dobrze przystosowany do odbioru informacji docierających z receptorów i do koordynowania pracy mięśni poruszających odnóżami, skrzydłami i częściami narządów pyszczkowych. Odnóża pszczoły miodnej nie ograniczają się jedynie do spełniania funkcji organu lokomocyjnego. Stanowią one wysoko wyspecjalizowane narządy manipulacyjne, umożliwiające wykonywanie różnorodnych zadań. Przednią parę. a ściślej część odnóża zwaną golenią, pokrywają delikatne włoski. które służą do usuwania pyłku i innych zanieczyszczeń z powierzchni oczu. Natomiast szczoteczki znajdujące się na odnóżach tej samej pary ale niżej, na pierwszym segmencie stopy (tzw. piętce), mają postać dość sztywnych szczecinek i wykonują nieco inną funkcję — usuwają pyłek z włosków pokrywających ciało owada. Pierwszy segment stopy ma również specjalne nacięcie, w którym pszczoła może umieścić swoje czułki. Zgięcie tego odnóża powoduje, że wystająca z dolnej krawędzi goleni haczykowata ostroga zamyka czułek w owym nacięciu: teraz owad może przystąpić do zabiegów „higienicznych" na uwięzionym czułku ocierając go o krawędzie opisanego organu, zwanego aparatem do czyszczenia czułków.
Komensalizm jest typem symbiozy, w której osobnik jednego gatunku odnosi korzyści, zaś osobnik drugiego gatunku ani nie ponosi szkody z powodu tego związku, ani nie czerpie zeń korzyści. Jednym z przykładów komensalizmu jest związek między owadami społecznymi i padlinożercami takimi, jak roztocza, chrząszcze czy wije dwuparce, które żyją w gniazdach tych owadów. I tak jeden rodzaj rybików żyje w trwałym związku z mrówkami wędrownymi, korzystając z resztek zdobytego przez nie pożywienia i ochrony przed drapieżnikami. Mrówki nie odnoszą żadnej widocznej korzyści z obecności rybików, ani nie ponoszą w związku z tym żadnej szkody. Innym przykładem komensalizmu są relacje zachodzące między drzewami a ich epifitami - dużo mniejszymi roślinami, takimi jak storczyki, paprocie czy oplątwy brodaczkowate, które rosną przyczepione do gałęzi drzew. Epifity rosną na drzewach, ale nie otrzymują od nich bezpośrednio ani substancji odżywczych, ani wody. Żyjąc wśród koron drzew, korzystają z lepszego dostępu do światła, a także z wody deszczowej ściekającej z gałęzi drzew oraz niezbędnych minerałów, które są wypłukiwane z liści drzew przez deszcz. W opisanym związku, organizmami, które z niego korzystają są niewątpliwie epifity, natomiast drzewa - jak się wydaje - nie ponoszą w jego następstwie żadnych szkód.