Porozumiewanie sie pszczol
Życie kolonijne podnosi ogromnie znaczenie „domu" w życiu pszczół; toteż ul jest ośrodkiem aktywności roju i bez względu na to jak daleko robotnice wylatują w teren, prawie zawsze wracają do ula. Zważywszy, że pszczoły mogą żerować o kilka kilometrów od ula, muszą być świetnymi nawigatorami, skoro szczęśliwie odnajdują drogę powrotną. Wykazano, że wzrok pszczół jest dostatecznie dobry, aby mogły one nawigować kierując się w terenie wyraźnymi punktami orientacyjnymi. Ale odkryto również, że większość zbieraczek nie opuszcza ula, dopóki pokarm nie zostanie zauważony przez pszczoły-zwiadowczynie. Zwiadowczynie natychmiast po odkryciu pożytku powracają do ula, zaś krótko po ich powrocie ul opuszczają liczne zbieraczki, które bezpośrednio zdążają do źródła pokarmu. Uderzające jest przy tym, że zbieraczki samodzielnie odnajdują drogę do miejsca odkrytego przez ich poprzedniczki, bowiem w tym czasie zwiadowczynie pozostają nadal w ulu. Stąd wynika, że po pierwsze zbieraczki uzyskały w jakiś sposób informację o miejscu, w którym znajduje się pożytek, a po drugie — znają one sposób nawigowania nad nieznanym terytorium podczas lotu do wskazanego miejsca.
Niektóre gatunki, zwane gatunkami zwornikowymi, decydują o charakterze całego zespołu, to znaczy jego składzie gatunkowym oraz sposobie funkcjonowania. Inne gatunki wchodzące w skład zespołu są uzależnione od gatunków zwornikowych lub pozostają pod ich wyraźnym wpływem. Gatunki zwornikowe na ogół nie należą do najliczniejszych populacji w danym zespole. Mimo że występują stosunkowo nielicznie, ich osobniki wpływają istotnie na cały zespół, ponieważ często oddziałują na ilość dostępnej żywności, wody oraz niektórych innych zasobów środowiska. Tak więc wpływ gatunku zwornikowego jest zupełnie niewspółmierny do jego liczebności. Zidentyfikowanie i ochrona gatunków zwornikowych jest jednym z głównych zadań ekologów zajmujących się ochroną przyrody, ponieważ zniknięcie gatunku zwornikowego z jakiegoś zespołu pociąga za sobą wiele poważnych zmian - liczebność niektórych gatunków rośnie, innych spada, a niektóre nawet wymierają. Podstawowy mankament koncepcji gatunków zwornikowych polega na trudności w dokonaniu oceny ich bezpośredniego i pośredniego wpływu na ekosystem. Większość danych dotyczących gatunków zwornikowych bazuje raczej na pośrednich obserwacjach niż na próbach doświadczalnych. Weźmy np. figowce. Drzewa te wydają owoce przez cały rok, mogą więc pełnić rolę gatunku zwornikowego w lasach tropikalnych Ameryki Środkowej i Południowej. Owocożerne małpy, ptaki, nietoperze oraz inne kręgowce leśne na ogół nie zjadają dużej liczby fig. Niemniej jednak w tych okresach roku, kiedy brakuje innych owoców, figi stają się ważnym składnikiem pożywienia owocożernych kręgowców. Na tej podstawie zakłada się, że gdyby zniknęły figowce, to w ślad za nimi mogłaby wyginąć także większość owocożernych kręgowców. Gdyby zniknęli owocożercy, to w konsekwencji zasięg występowania innych owocujących roślin uległby ograniczeniu, ponieważ to właśnie owocożercy pomagają w rozsiewaniu ich nasion.