Wpajanie
Jedną z najwyżej wyspecjalizowanych form uczenia się jest wpajanie (imprinting), zwane też wdrukowaniem, a w pewnych wypadkach reakcją piętna. Proces wpajania można dobrze prześledzić u świeżo wyklutych ptaków; młode kaczątka podążą, jak za swą prawdziwą matką, za każdym poruszającym się przedmiotem o odpowiednim rozmiarze i wydającym odpowiednie dźwięki. Imprinting w sposób decydujący zależy od wieku zwierzęcia: już w kilka dni po jego przyjściu na świat reakcja ta nie daje się wywołać. Gąsiątko, któremu przed upływem krytycznego okresu podstawiono zamiast matki poruszające się pudełko lub człowieka naśladującego głos gęsi, będzie się starało przez resztę swego życia przebywać blisko właśnie tego obiektu, a nie jakichkolwiek innych. Nawet po osiągnięciu dojrzałości będzie ono uważało za cel swego popędu płciowego raczej obiekt „wpojony" w pierwszych dniach życia, niż przedstawiciela swego gatunku. Badaczem, któremu zawdzięczamy wiedzę o wpajaniu jest wspomniany już etolog austriacki Konrad Lorenz.
Kiedy dwa gatunki są do siebie podobne pod względem ekologicznym, tak jak anolis zielony i anolis brązowy lub jak dwa gatunki wąsonogów, ich nisze podstawowe mogą się na siebie nakładać. Wielu ekologów twierdzi jednak, opierając się na wynikach prac doświadczalnych i teoretycznych, że dwa gatunki o jednakowych niszach ekologicznych nie mogą długotrwale obok siebie występować w obrębie tego samego zespołu. Zgodnie z zasadą konkurencyjnego wypierania zakłada się, że wskutek konkurencji międzygatunkowej jeden gatunek zostaje wyparty z danej niszy przez inny. O ile różne gatunki mogą ze sobą rywalizować o niektóre niezbędne zasoby, żyjąc obok siebie, o tyle dwa gatunki o identycznych niszach ekologicznych nie mogą współistnieć. Do takiej koegzystencji może dojść dopiero wtedy, gdy zakres nakładania się na siebie nisz jednego i drugiego gatunku ulegnie zmniejszeniu. Przykład jaszczurek pokazuje osłabienie konkurencji między dwoma ich gatunkami, które nastąpiło, gdy anołis brązowy wyparł anolisa zielonego z przeważającej części środowiska, które ten ostatni wcześniej zajmował. Twierdzenie mówiące, że konkurencja międzygatunkowa determinuje kształt niszy realizowanej gatunku, zostało po raz pierwszy potwierdzone doświadczalnie w latach 30. XX w. przez rosyjskiego biologa G. F. Gausego Gause hodował dwa gatunki pierwotniaków: mniejszego pantofelka złocistego i większego pantofelka Paramecium caudatum. Gdy obydwa gatunki umieszczono osobno w oddzielnych probówkach, zapewniając im podobne warunki środowiskowe, liczebność jednej i drugiej populacji szybko się zwiększyła do poziomu wyznaczonego przez dostępne zasoby i utrzymała się na tym poziomie przez jakiś czas.