Zakres anatomii
Przy porównywaniu budowy różnych ssaków uderza fakt, że w wielu przypadkach określone części ciała są zbudowane według takiego samego podstawowego planu. Nie byłoby to dziwne, gdyby podobnie zbudowane części spełniały podobne funkcje, gdyż można by twierdzić, że istnieje tylko jeden najlepszy sposób budowy danego narządu i że Stwórca nim się posłużył. Jednakże narządy te spełniać mogą różnorakie funkcje. Układ kości w kończynach górnych (przednich) człowieka, wieloryba i nietoperza, które chociaż spełniają tak różne funkcje, jak podnoszenie, pływanie czy latanie, zbudowane są wyraźnie według jednego planu. Narządy mające tę samą podstawową budowę pozostające w tym samym stosunku do innych organów i mające (jak o tym będzie mowa później) ten sam przebieg rozwoju embrionalnego, nazywamy homologicznymi. Wydaje się mało prawdopodobne, by określony układ kości stanowił najlepszą możliwą strukturę, spełniającą tak różnorodne funkcje, jak kończyny przednie ssaków. Jednakże jeżeli będziemy interpretowali stałe występowanie podstawowego wzorca budowy jako dowód pochodzenia od wspólnego przodka zobaczymy, że różnorakie modyfikacje stanowią po prostu adaptację budowy związaną z określonymi potrzebami organizmu.
Konkurencja wewnątrzgatunkowa u pardwy szkockiej jest konkurencją interferencyjną. Gdy populacje pardwy są niewielkie, ptaki są mniej agresywne i większość młodych osobników zakłada swoje terytorium żerowania (obszar, którego bronią przed innymi osobnikami tego samego gatunku). Gdy populacja jest liczna, założenie takiego terytorium jest utrudnione, ponieważ ptaków jest więcej niż dostępnych terytoriów i są bardziej agresywne. Osobniki, którym nie udało się założyć terytorium, często giną z powodu drapieżnictwa lub z głodu. W ten sposób ptaki posiadające terytoria zużywają większą część ograniczonych zasobów (terytorium wraz ze związanym z nim pożywieniem i miejscami schronienia), ponieważ osobniki bez terytoriów nie są zdolne skutecznie z nimi konkurować. Przykładu konkurencji eksploatacyjnej - podobnej do wcześniej omówionej konkurencji u reniferów na Wyspach Pribyłowa - dostarcza populacja łosi na wyspie Royale, położonej na Jeziorze Górnym w USA. Gdy zimą jezioro zamarza, na tę wyspę mogą się przedostawać po lodzie duże ssaki. Nie zdarza się to jednak często, gdyż minimalna odległość, którą trzeba pokonać, by się dostać na wyspę, wynosi 24 km. Około roku 1900 na wyspę dotarło niewielkie stado łosi. Do roku 1934 osiągnęło ono liczebność ok. 3000 osobników, które wyjadły niemal całą roślinność. W 1934 r. populację łosi dotknęła klęska głodu. Ponad 60 lat później - w 1996 roku, po tym jak populacja łosi ponownie osiągnęła bardzo duże zagęszczenie, doszło do podobnej sytuacji -z głodu wyginęło 80% osobników. Konkurencja eksploatacyjna o ograniczone zasoby pokarmowe może zatem prowadzić do gwałtownych wahań liczebności populacji.